ای مظهر رحمت بیکران٬ و ای فریادرس درماندگان! سلام بر تو٬ در همه ی شبها و روزها٬ و همه ی هنگام ها و لحظه ها٬ ...

در آن هنگام ها که نماز می گزاری٬ یا دعا می خوانی یا رکوع و سجود می کنی! سلام بر تو٬ ای پیشوای آرمانها و ای امید جانها.

کجاست بقیة الله٬ مهدی آل محمد (ص)؟ که در جهان هست و زمین خالی از او نیست. کجاست آن کس که کژیها و کاستیها را به سامان می آورد؟ کجاست آن کس که رسم ستم و بیداد را٬ از همه جا٬ بر می اندازد؟ کجاست آن آرمان مطلوب حق پرستان؟ کجاست گسترنده ی فضیلت و تقوی در همه ی جهان ؟ کجاست قبله ی مقصود دوستان؟ کجاست سازمان دهنده ی گروه های اصلاح طلب و با ایمان؟ کجاست طلب کننده خون پیامبران؟ کجاست انتقام گیرنده خون حسین سرور شهیدان ؟

آیا تو در کجا به سر می بری و در چه سرزمینی زندگی می کنی؟ چه قدر دشوار است که همگان راببینم و تو را نبینم؟ چه قدر سخت است که سخنان همه را بشنویم و سخن تو را و صدای تو را نشنویم؟ تو از ما پنهانی ٬ لیکن بیرون از ما نیستی! تو از ما دور نشده ای! تو آرمان مشتاقانی! تو مطلوب معتقدانی! تو سر لوحه ی شرف و عظمتی!

تو کعبه ی بزرگی و عزت و حرمتی. ای حیات جان !

تا کی در طلب تو سرگردان باشیم؟ تا کی تو را بجوییم و به دیدار تو نایل نشویم؟ تا کی در جستجوی تو از دیده خون بیفشانیم ؟

آیا شود که شام تار فراق به صبح روشن وصال بدل گردد؟ آیا رسد روزی که تو پرچم نصر الهی را بر افراشته باشی و ما گرداگرد تو را گرفته باشیم؟ تو امامت کنی و ما با تو نماز گزاریم٬ نماز خون و قیام٬ نماز راز و نیاز ؟